Zelf je emotie regelen:
Blijf Praten
In je leven heb je te maken met emoties.
In elk mens is dit aanwezig.
Bij de één zie je het niet en bij de ander des te duidelijker. Emotie is een reactie van het gevoel vanuit je hart.
Een emotie kan fijn zijn als je bijvoorbeeld, blij bent. Dan jun je lachen of een gevoel van geluk ervaren. Er kunnen tranen rollen over je wangen als je intens gelukkig bent vanbinnen. Allemaal emotie.
Een emotie kan ook tranen zijn van, of verdriet, of een depressief gevoel, of een ontevreden gevoel vanbinnen.
Ook kan boosheid, woede of angst, sterk aanwezig zijn, waardoor we emotioneel zijn.
Gelukkig werkt dit systeem op die manier. Dat is iets moois wat er in de mens zit. Ook in jou.
Nu kun je denken dat jij dat niet hebt op die mooie manier.....
Of bij jou verloopt je emotie anders dan bij anderen...
Toch vraag ik me af of dat bij jou niet op die manier werkt?
Elk mens bezit de kracht en mogelijkheid om deze emotie te laten werken. Er is wel één voorwaarde en die is:
Laat je emotie er zijn als het er is!!!
Met deze zin hoor ik veel mensen denken dat dit niet mogelijk is. Want als ik aan de kassa sta, kan ik toch niet staan huilen.......
Zo zal jij nu ook een reden kunnen bedenken dat dit niet mogelijk is. Of dat zijn we juist aan het leren zijn om niet overal in tranen uit te barsten.
Ik neem je nu even mee terug naar je jonge jaren en wel naar je eerste levensjaar. In dat eerste levensjaar keek je niet of je aan de kassa stond of waar dan ook. Als je wilde huilen, dan deed je het. Als je wilde lachen, dan deed je dat ook. Als je boos werd, dan wachtte je niet, maar liet je dat meteen merken. Op dat moment was er een emotie en die moest er dan meteen uit. Ter plekke!!
Nu we volwassener zijn geworden is dit anders.
Langzaam maar zeker hebben we ons aangeleerd dat we niet hoeven te huilen. Dat we onze emotie moeten beheersen. En al zeker niet tegenover andere mensen. En zeker niet bij de kassa.
Als we huilen van verdriet zijn we kinds en niet volwassen, zo wordt het doorgaans geschetst.
Wie zijn/haar emotie beheerst of binnenhoudt, dus niet laat zien, is een sterk persoon. Althans dat wordt gedacht.
Door die manier van denken hebben we ons aangeleerd om onze emotie niet meer te uitten.
Het is belangrijk dat we ons "volwassen" en "sterk" gedragen. Alleen op die manier kun je in deze maatschappij overleven, denken we.
Doordat we ons "sterk" gedragen, houden we onze emotie in. We parkeren de emotie op het moment dat de emotie er is. We parkeren het voor later.
Later zullen we er iets mee gaan doen. En eigenlijk is dat helemaal geen probleem om het op die manier te doen.
Maar het probleem is dat dit laatste niet meer gebeurd.
De emotie wordt geparkeerd en blijft daar dan staan.
De volgende emotie wordt even vrolijk en met de beste bedoelingen ook geparkeerd. Dit doen we omdat het op dat moment niet zo goed uitkomt om je emotie te laten gaan.
We denken dan bijvoorbeeld:
"Nu kan ik hierop niks terugzeggen, maar volgende keer zal ik het wel doen".
of
"Dat raakt me en ik klap er van dicht, vanavond even met mijn partner erover hebben".
Dat is parkeren.
En dat parkeren is op zich nog niet zo erg. Als we maar elke dag, elke avond terug kijken naar die geparkeerde emoties en ze aanpakken. Opnieuw weer oproepen om ze te herbeleven.
Echter is daar vaak de tijd niet voor en vaak denken we er niet meer aan omdat we 's avonds wel andere dingen te doen hebben.
We houden ons ook in om het de anderen naar de zin te maken.
Of om de lieve vrede te bewaren.
Op deze manier raakt de garage vol met geparkeerde emoties. Bij sommige mensen raakt die garage overvol. De emotie stapelt zich dan op en wordt heftiger. Dit kan zelfs tot een explosie leiden. Dan is het genoeg en komt alles eruit. Dan kan de emotie er in woede-uitbarstingen uitkomen. Of in een depressiviteit. Of in ergere gevallen in gewelddadige uittingen.
Er hoeft dan maar iets "kleins" te gebeuren en alle emotie knalt eruit.
Als de emotie steeds opgespaard is geweest, jaar in, jaar uit, kun je begrijpen dat je emotie flink van slag is geraakt.
En wat doen we met dingen die van slag zijn?
Aandacht geven, schoonmaken en dan opnieuw instellen.
Het is dus verstandig dat je eerst zorgt dat je aandacht hebt. De juiste aandacht van de juiste personen. Personen waarbij jij jezelf wil openstellen en uitten.
Dan jezelf uitten, en uitten en uitten, totdat je helemaal leeg bent.
Vertellen wat je dwars zit of wat je dwars gezeten heeft en wat je geraakt heeft. Gooi het eruit waarom je bang was, waarom je boos was of nog bent. Zeg het, zing het, jank het, roep het eruit. enz, enz. Laat je tranen rollen en gooi het eruit zonder ook maar iets tegen te houden. En voel door de uitting, dat er binnen in jezelf ruimte vrij komt.
Ervaar dat er plaats is gekomen in je garage.
Na de ontlading mag je blij zijn. Ook een emotie!!
Daarna mag je genieten. Heel veel genieten van dat lege opgeruimde gevoel.
Genieten van de moed die je had om jezelf te uitten. Ben trots op jezelf dat je dit gedaan hebt.
Voel en ervaar dan duidelijk de leegte, de ruimte in jezelf.
Genieten van het lege gevoel. Je mag trots zijn op de ruimte en rust die je van binnen kunt ervaren. Dat die rust ook in jouw zit.
Ben dan zeer bewust dat je jezelf ge-uit hebt en dat dit goed voelt. De druk is weg!!
Daarna ga je ervoor zorgen dat het niet meer voorkomt. Dat je niet meer zo'n lange tijd, je emotie geparkeerd laat staan.
Blijf jezelf uitten op het moment dat het nodig is. Niks meer opkroppen, alles direkt aanpakken, meteen schoon schip maken en schoon houden.
Dat lijkt moeilijk
Toch kan dit meevallen. Het is belangrijk dat je na de ontlading geniet van jezelf. Geniet van dat opgeruimde gevoel. Probeer dan je innerlijke rust te bewaren en de ruimte te behouden.
Door die ontlading ben je veel dichter bij je werkelijke gevoel gekomen. Nu zit er niets meer voor en wat je dan voelt is je werkelijke gevoel. Tenminste zit je dan veel dichter bij je werkelijke gevoel.
Blijf bij dit gevoel en probeer je werkelijke emotie te begrijpen. Leer je werkelijke gevoel kennen.
Omdat je jezelf volledig geuit hebt, zit er geen ballast in de weg. Nu kun je dus zuiverder je werkelijke emotie voelen. Als je die leert kennen zul je ook weten wanneer je iets wilt uitten. Je gaat dan voelen dat je wilt lachen of huilen of wat dan ook.
Leer jezelf dan kennen.
Je mag je emotie dan wel even parkeren als het niet goed uitkomt op dat moment, MAAR... vergeet niet om diezelfde dag nog de geparkeerde emotie op te pakken en te uitten.
Als je dat onder de knie krijgt, heb je jezelf leren uitten.
Blijf ervoor zorgen dat je je emotie op tijd laat zien.
Laat het niet opstapelen, zodat het uiteindelijk enkel als een explosie eruit kan komen. Gun jezelf die rust en regelmaat.
Pak elke dag je emotie aan. Laat het gaan.
Gun jezelf die kracht. die ruimte, dat fijne gevoel dat er niets in de weg zit.
| 
